Marathon Record

Na in het voorjaar de Untertage marathon (in een zoutmijn in Duitsland ) te hebben gelopen en in zomer drie keer de Mont Ventoux op te hebben gefietst voor Klimmen tegen MS en zo erkend te zijn als Zot van de Ventoux is de zomer sporttechnisch rustig verlopen.

Maar oktober is nu al een paar jaar op rij gereserveerd voor de Landgoed Twente Marathon.

Traditioneel loopt een voorbereiding op een marathon bij mij zelden volgens planning. Deze keer was niet anders. In de planning had ik de Marathon van Winterswijk als Duo opgenomen, de Posbank trail van 30 km en de hoge Veluwe trail de korte afstand om alvast wat terug te gaan in loopomvang.

Tot half September leek het voorspoedig te gaan. Maar in de week voor de Marathon van Winterswijk leverde een niersteenkoliek me een spoedritje naar het ziekenhuis op. Heel veel pijn, heel veel pijnstillers en dat probleem was opgelost. Niet bepaald ideaal in een marathon voorbereiding. Maar in overleg mocht ik het proberen in Winterswijk en samen met mijn schoonzus ging het lopen daar verassend makkelijk. Boven verwachting goed zelfs. Ik had weer wat hoop voor de Landgoed Twente marathon.

Wel had ik al voor mezelf besloten om niet alleen de marathon afstand te gaan lopen maar als duo. Ik schrijf me daar altijd in als duo zodat er een fietser mee kan en als die fietser dit jaar dan voor mij een km of zes zou lopen, scheelt dat toch aanmerkelijk.

Een week na Winterswijk was op bij de Posbankloop een nieuwe trail. Met afstanden van 15 en 30 kilometer goed te doen. Dacht ik althans. Ik ken het terrein van de posbank redelijke goed en had bedacht dat als ik op de 30 kilometer zou starten en het niet zou gaan, dat ik prima het rondje kon afkorten tot rond de 22 kilometer. De aanname dat we het rondje linksom zouden lopen bleek onjuist en zo eindigde ik op de 18 km op de verzorgingspost om daar uit de wedstrijd te stappen.

De hoge Veluwe trail is mooi maar zwaar, maar normaal mag 16 kilometer geen probleem zijn. Het lopen ging best aardig, maar op 15 kilometer ineens kramp in de kuit. De laatste kilometer gewandeld en met nog een week te gaan voor de start van de Landgoed Twente marathon toch een klein probleempje. Was het kramp of toch een spier blessure.

Ik had mezelf tot donderdag avond gegeven om het aan te kijken omdat er ook wat mensen van mij afhankelijk waren die met mij als duo op pad gingen. Maar donderdag avond geen probleem, geen klachten en goed gemutst stonden we aan de start op zaterdag.

Donja was dolgelukkig, want die mocht de eerst kilometer mee. De start ging soepel en het lopen ging lekker en pijnloos. De eerste driehonderd meter. Mijn kuit meldde zich luidruchtig en deze marathon was in record tijd over. Snel even gebeld om de fietser die mij zou volgen tegen te houden en bij de bus overlegd wat te doen. Het is toch sneu om voor die ene minuut allemaal naar Twente te komen.

Broerlief had vrij snel besloten om op de fiets de eerste 20 kilometer te gaan afleggen en we zouden hem dan ontmoeten bij de 20 kilometer. Vanaf daar ging broer lief met een goeie vriendin van ons als duo tot de 28 kilometer lopen om daar te kijken hoe de vlag er bij zou hangen.

Het was voor mij leuk om eens de andere kant van dit soort evenementen te zien, omdat ik meestal niet de supporter ben, maar de loper.

Ondanks dat mij broer totaal geen getraind loper is, wilde hij bij de 28 km doorlopen. Met iemand anders erbij op de fiets. Vanaf 34 kilometer begon het bij mij toch wel te kriebelen en heb ik het laatste stuk met verbazing met hem mee gefietst. Ondanks dat hij nooit loopt, heeft hij gewoon een halve marathon afgelegd.

Het stukje fietsen maakte voor mij wel een ding duidelijk. De dienstdoende arts bij de Landgoed Twente Marathon had me al op het hart gedrukt na die niersteen koliek toch maar op zes tot acht weken herstel te rekenen. en die acht hele kilometers fietsen toonde aan, dat als ik niet zo snel was uitgevallen door mijn kuit probleem, ik sowieso niet 30 kilometer had kunnen hardlopen. Ik was moe maar voldaan. Want ondanks het totaal andere verloop van de landgoed Twente marathon was het mede dankzij het mooie weer een fanatische belevenis geworden.

Categories: Wedstrijden | Tags: , , | Leave a comment

Levende Lichtslang

1904043_10152197047654231_1600267753_n

In de auto zat ik in na de Petzl Nacht trail te bedenken hoe je nu de lol kunt beschrijven van met 500 man door het donker door de blubber heen te baggeren. Het leukste is de lampjes. Overal waar je kijkt zijn lampjes. Je hebt geen idee waar je loopt, je weet niet of de lampjes die je naderen een stuk van de route zijn wat je al gehad hebt, of een stuk dat je nog gaat krijgen. Het omschrijving die me inviel was een levende lichtslang. Eenmaal thuis zag ik deze fantastische foto. Mijn omschrijving klopte dus.

1897880_10152197046209231_1419984740_nVorig jaar lag er een laagje sneeuw, maar dit jaar had het  de week ervoor heel veel geregend en tot een uur voor de start is er voor gezorgd dat er voldoende water over het parcours werd gegoten zodat het er goed bijlag. De schoenkeus (niet alleen vrouwen hebben dat probleem) was al snel duidelijk. Mijn noppen schoenen. Maar met die schoenen is asfalt geen pretje. Mijn zus met wie ik samen liep is iets minder snel, maar ons tempo lag aardig gelijk als zij op asfalt liep en ik op de onverharde blubberzooi.

1779980_10152197046034231_754629935_n

Op deze wonderschone modderglijbaan was gelukkig een touwtje gespannen.Zonder dat was het bijna niet mogelijk om omhoog te gaan. Met het touwtje net te doen.

1782136_10151960983699639_1855225713_n

Iemand anders die de dag erna heeft gelopen heeft wat foto’s in het licht gemaakt. De linker foto was een dijkje van 1,5 kilometer lang. Zeer vermakelijk om te lopen. De blubber maakt het nodige geluid als mensen er over of beter gezegd in ploeteren. Ik geloof niet dat het dijkje er s ’nachts heel veel beter bij gelegen heeft. Het zal we weer even duren voor dat het gras hier weer gemaaid moet worden.

Het aloude devies schoenen heel erg strak strikken want anders ben je ze kwijt was hier erg geldig. Na dit pad heb ik ze nog maar wat strakker gezet, want bijna had ik in de modder mogen gaan graaien.

1623734_10152197045449231_690648265_n1800215_10152197045169231_224110007_n

1898262_10152197045304231_384931261_n

 

1622763_10152197048964231_346076928_n

Na ruim 2 uur lol hebben in de blubber duikt dit aantrekkelijk plaatje op. We mogen eerst nog even een (straf) rondje wat nog best langer is dan ik prettig vond en ook pittig was. Gezamenlijk maakte we daar de inschattings fout dat een slootje een ondiepe plas was en dat kwam ons beide op een oudhollands modderbad te staan. Heel veel schoons hadden we toch al niet meer aan.

487618_10152197047234231_483206189_n

Van een simpel houten bruggetje was een mooie heroïsche finish gemaakt. Het enige moment van de trail waar ik echt flink last van mijn noppen had. Het hout was overdekt met een laagje blubber en ik had niet zoveel zin een een bad in de vijver. Maar het uitzicht was heel bijzonder.

1798730_10152197047404231_892742553_n

Aan de finish met de traditionele Erdinger was dit eigenlijk de handigste manier om de schoenen weer ietwat toonbaar te krijgen. Aangezien ik niet die tegenwoordigheid van geest had heb ik mijn schoenen en kleding de volgende dag maar eens verwend met een uitgebreid wasprogramma met veel heel veel water. Zelfs de zompige modder lucht is er bijna uit.

 

En mijn zus? Daar kan ik alleen maar apetrots op zijn. Vooraf zag ze er heel erg tegenop, maar we waren de finish nog niet over of ze riep al meteen Volgend jaar weer. DEAL!

Categories: Wedstrijden | Tags: | Leave a comment

Naakt Lopen

Vooraf heb ik al mijn spullen gecontroleerd. Kleding is meestal wel opgenomen in de routine, maar de Monterferland Night Trail is in het donker dus moet ik ook bijvoorbeeld een goede hoofdlamp en een petje meenemen. Een vorige keer was ik er al achter gekomen dat de route vinden zonder lamp best lastig is omdat die met reflectie pijlen is aangegeven.

Donja mag niet mee vanwege het lopen in het donker dus het pakken van de spullen moet stiekem gebeuren. Dus ik controleer en controleer en controleer en vertrek richting stokkum.

Eenmaal onderweg bedenk ik me snel dat ik mijn sportbril en mijn roadid ben vergeten. Die bril kom ik wel overheen, maar ik twijfel om me om te draaien en hem op te gaan halen. Ik ben weliswaar aan de late kant, maar toch. Zonder mijn roadId lopen voelt naakt. Een RoadId is gewoon een armbandje met mijn persoonsgegevens. Ik sport behalve in het zwembad echt nooit zonder dat ding. Ik heb hem nog nooit nodig gehad, maar het geeft toch een prettig gevoel om identificeerbaar te zijn als er iets gebeurd.

Tegenwoordig is op de achterkant van startnummers bijna altijd de mogelijkheid om de basis medische gegevens in te vullen, dus ik besluit door te rijden en dat te doen. Nog geen tien minuten later bedenk ik me dat ik ook mijn Garmin ben vergeten mee te nemen. Ik ben nu toch al te ver onderweg dus het gaat lopen worden zonder iets om mijn pols. Omdat het voor het eerst sinds tijden is dat ik weer eens langer ga lopen besluit ik met muziek op te gaan lopen. Het bos is toch erg stil en het voordeel van mijn Audiofuel is dat de stapfrequentie goed wordt aangegeven en iedere tien minuten de zoet gevooisde stem van Martin Yelling in mijn oren te horen.

De start procedure verloopt in het begin wat chaotisch maar tegen de tijd dat ik weg mag (er wordt gestart in groepjes van 5 dus het duurt even voordat alle 300 lopers weg zijn) is het een geoliede procedure geworden.

Het begin is een weg met pal wind tegen. Een hard koude wind tegen. Na een kilometertje buigt de weg naar rechts. Op de weg waar ik net vandaan kom is het een lang lint van dansende lichtjes. Lang kan ik er niet van genieten want een trail gaat het liefst over onverharde paden en die hebben de vervelende neiging niet glad te zijn en op onregelmatige afstand komt er dan ook nog eens een boomwortel oversteken. Ik heb een petje op en boven de klep mijn lampje om zelf niet verblindt te worden. Daardoor heb ik ook niet overal licht. Het resultaat is dat je voor je gevoel met een duikbril oploopt.

Het goede nieuws is dat tijdens mijn derde nachttrail ik mijn materiaal op orde heb. De eerste keer had ik een heel slecht lampje. De tweede keer was de route aangegeven met glowsticks dus een goed lampje was daar juist weer in mijn nadeel. Maar nu een goed hoofdlampje, prima reflecterende pijlen die met een geruststellende regelmaat in de bomen hingen en op alle lastige punten vrijwilligers. En aangezien die ook allemaal reflectie vesten aanhadden was dat een erg grappig gezicht. Het is ook bijzonder om motregen te zien. Normaal zie je dat niet, maar die kleine waterdruppeltjes reflecteren natuurlijk in je lampje. De eerste keer dat ik s’ nachts liep sneeuwde het en dat verstoort je zicht behoorlijk. En wat ook helpt is dat ik de bossen rond Stokkum redelijk ken en dus wel ongeveer weet waar ik uithang.

Na de verzorgingspost ben ik net bij Touch the sky aangeland. Gelukkig mag ik ook nog de heuvel af op een pad wat breed en goed is. Dus even de voorzichtigheid overboord en vliegen. De route gaat verder naar ‘s-Heerenberg. Rond het kasteel is een rondje uitgezet en de hoofdlampjes komen van alle kanten aan. Inmiddels loop ik redelijk alleen dus het gewoon volgen van je voorganger is er niet meer bij. Ik heb trouwens medelijden met de mensen achter me. Ik ben zelf met regelmaat bijna verblind door de reflectie materialen van mijn voorgangers als ik daar met mijn lamp op schijn. En ik weet dat ik echt een buiten catagorie reflectie vest heb wat enorm oplicht. Het lukt me in dit stuk toch bordje te missen. Maar de tactiek om als je een minuut geen bordje ziet terug te gaan werkt prima. Inmiddels loop ik weer tussen allerlei anderen dus de route is minder een probleem aan het worden. De laatste kilometer mogen we rustig door een weiland naar beneden en op de finish is in de verte al de djembe band te horen.

Ik bedenk me dat het best wel grappig is. Mijn eerste serieuze training in de aanloop naar de Kristall Marathon op 15 februari is een nachttrail. De laatste training is de Petzl Night trail bij Rotterdam. Goede oefeningen om een marathon met helm en lamp te gaan lopen.

De finish komt prettig snel en ik heb gewoon lekker gelopen. Een mooie route, ontspannen gelopen en in vergelijk met mijn nachtelijk loopje in september helemaal pijn vrij op mijn gekneusde voet. De komende twee weken lekker vrij en dus ook wat meer de tijd om het lopen op te gaan pakken.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Spannend

Als ik voor mijn werk onderweg ben en in hotel bivakkeer, gaan de loopschoenen altijd mee. Als je in een grote stad bent is het hardlopen een mooie manier van sightseeing en de kans dat je verdwaalt is klein. En dan roep ik altijd stoer, het ergste wat kan gebeuren is dat ik een taxi aanhoudt en vraag hem me even naar het hotel terug te brengen en dan even naar de kamer loop om hem te betalen. Praktisch probleempje, welke taxi chauffeur neemt je mee als je bezweet bent in je hardloopkleren, maar een kniesoor die daarop let.

Vandaag bivakkeerde ik in Aartselaar, ten zuiden van Antwerpen. Vorig jaar had ik daar al een keertje gelopen en om het op zijn Vlaams te zeggen was ik flink verloren gelopen. Halverwege bleek ik dwars door een moestuin project heen te lopen.

Om in den vreemde te lopen kun je prima gebruik maken van de fietsknooppunten. Dit zijn vaak mooie routes die de schoonheid van de omgeving goed laten zien. Natuurlijk incidenteel ontbreekt er wel eens een bordje, maar meestal zijn ze prima te volgen. En als backup een telefoon mee met GPS en daarop de route en het komt altijd wel weer goed.

Een goede voorbereiding is het halve werk, dus vandaag was ik om te beginnen al mijn windjack en reflectievest vergeten. Omdat ik redelijk vroeg klaar was ben ik voor het eten gaan lopen zodat ik morgen niet zo heel vroeg mijn bed uit hoef. Maar ja druilerig weer, het is alweer vroeg donker dus een ouderwets reflectievest wat je tegenwoordig in de auto verplicht bij je moet hebben kan die twee dingen oplossen. Regen en een bril dragen is geen handige combinatie, dus in die gevallen gaat er een petje mee en dan blijft je bril droog, maar ook die lag thuis.

Het beginnen op een route is altijd lastig. Als je eenmaal onderweg bent, dan spreken links en rechts wel voor zichzelf, maar in het begin is dat altijd even lastig. En in het donker zijn de route bordjes toch net iets minder makkelijk te vinden. Ik vermoed dat het een schitterende route is die ik had uitgezet, maar er zaten nogal wat fietspaden door de landerijen tussen. Onverlicht. Op een gegeven moment stond het bordje naar links en ik heb echt even moeten zoeken om het pad te ontdekken, want zo even snel kijkend leek daar niets te zijn. Plassen kun je niet ontwijken, want die zie je gewoon simpel weg niet. Gelukkig als je eenmaal loopt te soppen in je schoenen, maakt dat niet meer uit.

Aangezien dit de eerste keer na de landgoed Twente marathon was dat ik weer wat langer ben gaan lopen was het rondje van 18 kilometer dat ik had uitgezet misschien wel wat ambitieus.

Het resultaat een heerlijke training, twee uur lang regen, veelal in het donker gelopen. Omdat je niets ziet komen de geuren onderweg veel nadrukkelijker tot je en dat maakt het tot een speciale ervaring. De meeste route bordjes heb ik op tijd ontdekt, maar om de pijl te zien in het donker, dat was toch even lastig.

Eenmaal terug in het hotel was de receptioniste voorzichtig ongerust. Die had niet verwacht dat ik twee uur zou wegblijven. Ik denk dat ik dat de volgende keer ook gewoon even roep. Maar de receptioniste is dus erg geschikt voor haar werk, dat ze dit soort dingen in de gaten houdt.

Een warme douche is na twee uur buiten banjeren een heerlijke beloning. Lekker gelopen, het hoofd weer leeg en geordend en morgen weer een hele dag lezingen over SQLServer volgen.

Categories: Training | Leave a comment

Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat

Zoals eigenlijk iedere keer loopt mijn voorbereiding voor een marathon niet zoals gepland. Niet dat ik nu een heel strakke planning er op na haal, maar het voelt meestal wel goed als je in ieder geval eens de 30 kilometer tijdens een duurloopje aantikt. En het liefst een keer of vier in de laatste maand.

De beschikbare tijd is soms spelbreker, maar op dit moment heb ik gemiddeld om de week weer een flinke verkoudheid en dat helpt niet echt.

Vandaag ben ik begonnen met samen met de honden te gaan zwemmen in het Hessenbad. Wesley heeft lol gehad in het ondiepe badje en Chivas is zowaar een rondje wezen zwemmen in het diepe, maar vooral in het ondiepe veel lol gehad met de hondjes.

Gisteren was het de bedoeling om voor het eerst in de voorbereiding de 30 kilometer te gaan bereiken. Op de Posbank de auto geparkeerd met als doel drie rondes te gaan maken. Al tijdens de eerste ronde was het al duidelijk dat het niet zou gaan lukken. In deze tijd van het jaar kan het flink snel afkoelen. Dat was al duidelijk tijdens de eerste ronde. De tweede ronde zou dus iets langer worden, maar met meer heuvels in een pittig tempo. Het goede voornemen was dan om vandaag weer 20 kilometer te gaan lopen. De temperatuurval was mooi te zien in de auto. Vertrek temperatuur 19 graden, drie uur later 12 graden. In korte broek toch net iets aan de koude kant.

Gisteren heerlijk 22 kilometer gelopen, maar naar afloop merkte ik het wel dat het een pittig loopje was geweest. De hondenplons was leuk, maar ook vermoeiend en tijdens het lopen merkte ik dat het de combinatie van gisteren een flinke training, hondenplons voor zowel mij als Donja vanaf de start vermoeid begonnen. Dan vijf kilometer pal wind tegen en dan is het toch weer een goede opbouw naar de marathon.

voor volgende week staat de Hoge Veluwe trail op het programma. Eerst aangekondigd als 36 kilometer, maar nu spreekt men al over 37,3 km. Meestal zijn trails toch al iets langer dan ze vooraf roepen. Ik kijk volgende week wel even hoe ver ik kom. Gelukkig ben ik daar goed bekend in de omgeving, dus als het me echt te ver is dan kan ik altijd een stukje afkorten.

Nog twee weken tot de landgoed Twente marathon Hoewel dat natuurlijk geen marathon is die op snelheid gaat, het is toch de volle 42 kilometer. Ach ik ga gewoon rustig beginnen en kijken hoe ik rustig voetje voor voetje genietend de 42 kilometer ga voltooien. 

Categories: Training | Leave a comment

De zomer voorbij

Na een lange tijd van stilte heb ik toch weer zin om iets te gaan schrijven. Het belangrijkste doel van dit jaar was Vrije slag door Zutphen. Drie kilometer zwemmen door de Berkel in Zutphen.

Toevallig was het een hele mooie en warme zomer, waardoor ik de vele trainingen in het water als heel prettig ging ervaren. Ik heb de meeste buitenbaden ontdekt in de omgeving en geleerd wat de temperatuur van water doet.

Eind juni bij wijze van oefening 1500 meter gezwommen in de oude IJssel met een water temperatuur van 16,5 graden. Dat is koud, heel koud. Hoewel je met een wetsuit redelijk op temperatuur blijft, is het heel apart dat je iedere keer als je gezicht onder water gaat, de kou weer in je gezicht slaat.

De buitenbaden variëren in temperatuur tussen 21 en 28 graden. 21 graden is aan de frisse kant, maar mijn persoonlijke favoriet is het Hessen bad in Keppel. Het water is 24 graden en de douches na afloop zijn heerlijk warm. Want eenmaal aan het trainen is 24 graden een mooie temperatuur, maar van de kant er in duiken is toch altijd even slikken.

Tussendoor lekker gefietst in het mooie zomerzonnetje, regelmatig een stukje gelopen, maar geen spannende dingen gedaan.

De afgelopen weken is de focus weer meer op het lopen gekomen. Half Oktober staat de landgoed Twente marathon op het programma. Omdat ik nu weer wat meer loop, komt ook de behoefte aan het schrijven weer terug. Tijdens het fietsen moet ik op het verkeer letten. Zwemmen gaat me nog steeds niet makkelijk af, bij iedere slag denk ik toch na over mijn techniek en alle dingen waar ik op moet lekken. En in het zwembad vergeet ik echt niet te genieten van een zon die boven de bomen opkomt.

Maar lopen, dat gaat vanzelf. En dan ga ik weer lekker denken en dat denken resulteert in verhalen.

Vorige week heb ik een nachttrail gelopen in Epen vlak bij vaals. Daarbij was het wel heel erg opletten, want ook al heb ik een goede hoofdlamp, de paden zijn in het licht al slecht, maar in het donker zie je echt niet goed waar je loopt. Wonderbaarlijk mooi is het als je op een gegeven moment tientallen ogen ziet reflecteren van je lampje. De koeien waren zwaar verbaasd over al die lopers die midden in het donker door hun wei heen hobbelden.

HPIM0162En dit weekend lekker met Donja de Pietersbergtrail gelopen. Het lachebekje is weer helemaal blij dat de baas het lopen weer goed opgepakt heeft. Zwemmen is voor haar niet mogelijk, met fietsen kan ze ook al niet mee.

Maar samen hardlopen, daar worden we helemaal gelukkig van met zijn tweeen. Na afloop kruipt ze helemaal tegen me aan, zo blij is ze dat we weer samen aan het lopen zijn.

De komende weken kunnen we nog heel wat mooie kilometers maken. Het lopen en schrijven zijn weer helemaal terug.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Posbank 6X6 geen 10×10 maar 9X7

Toen we in 2009 ideeën aan het verzinnen waren om geld op te halen voor Alpe d’Huzes lag het voor de hand om gebruik te maken van de weinige heuvels die we in Nederland rijk zijn, namelijk iets op de posbank. Het resulteerde in een leuk evenement waarbij we 10 keer de Holleweg in Rheden op gefietst zijn en wat geld konden inzamelen.

Inmiddels organiseert een Alpe d’Huzes de Posbank 6X6 en het is nu dit jaar de derde keer dat het wordt gehouden en het is nu een echt en goed georganiseerd evenement geworden.

Vorig jaar was ervoor het eerst een lopers rondje en dat heb ik toen met veel plezier aan meegedaan. Dit jaar was het ook mogelijk om en te fietsen en te lopen dus dat leek me wel wat. In een (over) enthousiaste bui me opgegeven voor 10 rondjes fietsen en 10 rondjes lopen.

Daarbij waren er wel even een paar dingetjes die ik over het hoofd had gezien. Door het koude weer ben ik nog nauwelijks aan fietsen toegekomen. Daarnaast ben ik nog steeds niet helemaal herstelt van een zeer langdurig griep avontuur. En als ik vooraf even had gerekend, dan had ik geweten dat tien rondjes lopen me zou komen te staan op een stukje van dik 27 kilometer in zeer pittig terrein.

Het weer vandaag was koud maar zonnig. Om 10 uur van start voor het fietsen, Donja die in de auto op me wacht en rustig aan mijn 10 rondjes fietsen gaan afdraaien. Onderweg bedenk ik al dat 10 keer lopen echt niet gaat lukken en besluit ik te gaan proberen voor 8 keer fietsen en 8 keer lopen. Klein kinkje in de kabel is dat ik bij het afteken boven samen met een andere fietser op het asfalt terecht kom. Een klein misverstandje, maar aangezien je aan je pedalen vast zit altijd lastig. Zeker als je op de grond ligt in een innige verbinding met je fiets. Gelukkig beide geen schade, maar zo zie je maar weer, je weet nog wanneer je de helm nodig hebt.

Het fietsen gaat best lekker, het valt me eigenlijk mee. En als ik boven kom voor de achtste keer, zie ik op het bordje dat 9 keer toch beter staat, dus nog even een extra rondje gepakt.

Als ik na negen keer terug kom bij de auto is Donja geheel tegen de gewoonte in rustig. Opvallend, want naast te de auto staat een groep van dertig mensen Thai Chi te doen. Een heel opvallend contrast, de rust die van de groep uit gaat, terwijl ik eigenlijk zo snel mogelijk mijn loopkleren wil aan doen om te gaan lopen. Ik besluit de rust die van de groep uitgaat met me mee te nemen. Ik kleed me rustig om en ga met donja naar de start van het loopgedeelte. Ik voel al meteen dat niet zoals verwacht mijn bovenbenen protesteren van het fietsen, maar mijn kuiten. Donja is top fit en wil zo snel mogelijk van start. Bij ieder klaphek op de route staat een vrijwilliger om het open te houden en dat is best wel prettig.

Het is weer een afwisselende belevenis. Op sommige moment hoor je de muziek bij de finish, soms hoor je de vogels volop fluiten. Meest bijzonder was een vrijwilliger die lekker op zijn gitaar aan het spelen was en het zingen. De vrijwilligers geven sowieso gezelligheid op het loop parcours.

In rondje drie melden mijn bovenbenen zich nadrukkelijk. Ze hebben toch kennelijk wel iets te lijden gehad van het fietsen. Het plan om 10 rondjes te rennen was al overboord, 8 rondjes lijkt me ook al bijzonder uitdagend. Meer zorgwekkend is dat Donja die meestal de eerste kilometers behoorlijk vooruitstrevend is ook niet helemaal lekker loopt. Ze hangt, loopt gewoon niet lekker mee.

Uiteindelijk geef ik na 7 rondjes de brui er aan. Dat Donja niet helemaal lekker loopt was zeker een van de dingen die daarin meespeelt. Maar ik was zelf ook wel redelijk door mijn krachten heen.

Een mooi dag die resulteert in 9 rondjes op de fiets (21,5 kilometer met 408 meter stijging) en 7 Rondjes hardlopen (19,5 km met 490 meter stijging). Het loopparcours heeft dus flink meer stijging dan het fietsparcours.

Het is een mooi evenement wat vandaag met een mooi zonnetje werd het een mooie dag. Donja en ik, we zijn moe maar voldaan. En er is weer een mooi bedrag richting Alpe d’Huzes.

Dit soort dagen zijn voor mij altijd weer een mooi moment om te beseffen hoe groot geschenk gezondheid is. Een geschenk dat we vaak aanvaarden zonder er bij na te denken, laat staan dankbaar voor te zijn.

Categories: Uncategorized | 1 Comment

De hand van de Meester

De hand van de meester is een van de beste omschrijvingen van deze foto. Genomen op de tweede editie van de Salland trail. 25 kilometer lopen ten noorden van Nijverdal en voor de echte die hards dan nog een rondje van 25 kilometer ten zuiden van Nijverdal over de Sallandse Heuvelrug. Helaas is zo’n tweede rondje nog niet aan mij besteed. En zeker gisteren was 25 kilometer ver zat.

SallandTrailFoto

Deze foto geeft heel mooi het landschap en het weer aan, en oh ja toevallig waren er een aantal lopers. Waar het eerder in de week rond de vijftien graden was, bleef de thermometer nu met wat regen en mist steken op 3 graden. Dus de winterkleren konden weer uit de kast.

De Salland trail is georganiseerd door Bertus van Elburg, die ik al heel lang ken van Chat ‘n Run Nog ver voordat Twitter en Facebook de wereld bestormden was dit een praatplek om over onze gezamenlijke hobby, hardlopen te praten. Daar heb ik het traillopen ontdekt en kwam ik te weten dat Bertus het plan had opgevat om dit op de Sallandse heuvelrug ook te gaan doen. Inmiddels hebben we een goedgevulde trail kalender in Nederland, maar twee jaar geleden was dit zeer uitzonderlijk.

Toen ik vorig jaar liep begon ik me tijdens de loop slecht te voelen, gevolgd door een week bedrust door griep. Dit jaar was de verdeling andersom, ik loop als sinds begin dit jaar te kwakkelen met griep, verkoudheid en dergelijke. Dus het doel van de Sallandtrail, lekker genieten van het buiten lopen in een omgeving waar ik niet al te vaak kom.

Zoals altijd start ik achteraan met Donja om geen overlast te geven, maar vlak voor mij bleek een andere loper ook zijn hond mee te hebben. Deze jonge reu was meer geïnteresseerd in mijn meisje dan zijn eigen baas, dus om ons beider loopplezier te bevorderen ben ik er maar even voorbij gegaan zodat die hond weer iets anders ging doen dan achterstevoren naar Donja gluren.

Na de nodige blubber, een uitgebreide eet en verzorgingspost op 13 kilometer komt de vijftien kilometer in zicht. Bij mij gaat het licht langzaam uit. Ik besluit toch maar wat muziek op te zetten.Niet omdat ik last heb van de voorjaarsvogels, maar om te proberen lekker te blijven lopen. Meestal zet ik dan muziek op van Audiofuel, bedoelt om een bepaald ritme te houden bij het hardlopen. Het helpt een beetje. Met nog 5 kilometer te gaan worden we door een zandgat heen gejaagd. Het scheelt als je de organisator van de loop kent, want dan kan je hem eens hartgrondig vervloeken. De twee fotografen boven aan het zandgat konden mooie plaatjes maken.

Inmiddels had ik voor de laatste kilometers aangehaakt bij een tweetal lopers die na de eerste vijfentwintig kilometer het rondje over de zuidelijke heuvelrug mochten gaan lopen. De vrouw in het gezelschap had koude handen, en door mijn handschoenen uit te lenen hebben die wel het tweede rondje meegedaan.

Aan de finish wacht mij de hand van de meester.Bertus, van huis uit werkzaam in het onderwijs, staat iedereen op te wachten aan de finish en is terecht trots op zijn Trail, maar ook trots op iedereen die hem gelopen heeft. Volgend jaar op 8 maart hoop ik in ieder geval de 25 kilometer weer te mogen gaan lopen. En misschien dat ik in een gekke bui dan doorloop voor het tweede rondje. Het zou een mooi debuut zijn op Marathon Plus afstanden.

Categories: Wedstrijden | Tags: , | 1 Comment

Apekooien

Toen ik een aantal collega’s uitlegde wat ik dit weekend ging doen, kreeg ik meteen de term apekooien om mijn oren.

Ik heb in het verleden wel aparte dingen gedaan. Een halve marathon in de gemeente grotten van Valkenburg. De gebouwenloop in in het VU Medisch Centrum. De strongmanrun op vliegveld Weeze

Dit weekend was het de beurt voor een Indoor trail Het concept si simpel. In een hallencomplex in Dortmund zijn drie hallen gebruikt om een trail neer te leggen. Volgens de echte puristen geen trail, want het is niet enorm lang (volgens sommige moet het minimaal een marathon plus afstand zijn) en indoor, dat kan niets zijn. Mij maakt dat niet zo veel uit. Of je het trail mag noemen, wat maakt het uit. Het is gewoon lol maken en hardlopen.

In de drie hallen waren alle elementen van een trail neergelegd. Stenen, modder, zand, bomen en voor veel steile klimmen. Natuurlijk werkt mijn GPS binnen niet, maar omdat de hoogte meter barometrisch werkt kwam ik in 10 km (8 rondjes) op een totaal van 230 meter stijging.

Dat is gelukt omdat naast de hindernissen die genoemd worden op de site, de verbindingsstukken vooral door de catacomben van het complex gaan. Eigenlijk had ik treden moeten tellen in een rondje, maar het waren trappen, trappen en nog eens trappen.

De sfeer was heel erg goed en het is zo best leuk om rondjes te lopen. Ook voor de supporters; iedere ronde even zwaaien en weer een rotsje beklimmen, door het zand heen baggeren, een hele steile trap beklimmen, over de tribunes heen en weer rennen, even naar buiten en dan door de sneeuw. Kunstsneeuw was niet nodig,het sneeuwde echt. Gelukkig was het koud, waardoor het even buiten lopen zelfs wel lekker was om even af te koelen.

Om 10,4 kilometer bij elkaar te krijgen moesten 8 rondjes gelopen worden. Natuurlijk ging het eerste rondje te hard. Zoals het hoort. Zo af en toe was het was lastig om de langzamere deelnemers in te halen. Het voordeel wel was dat in de ruime stukken in de hallen het toch steeds even sprinten was om in het volgende smalle stuk niet al te veel op gehouden te worden door de deelnemers die het lastig hadden met het lastige en zware parcours.

Naarmate de rondjes vorderen begint het makkelijker te gaan. Je weet waar de zware stukken zitten en waar je even iets op adem kan komen. Ik merk dat ik een aantal dingen goed kan oplossen met mijn grote paslengte en maak daar dankbaar gebruik van.

Het laatste rondje valt me in een keer zwaar. Doordat de deelnemers om de 10 seconden worden gestart, zijn veel van de deelnemers binnen en loop ik bijna alleen. Meestal kan ik in dit soort wedstrijden mijn tempo vasthouden door mensen te blijven inhalen. Maar die mensen zijn er niet meer. Het is ook een pittige uitdaging en merk ook langzaam dat ik foutjes begin te maken. Ik ben dan ook blij dat ik er na 8 rondjes ben. Na 1 uur en 6 minuten heb ik de 10,4 kilometers afgelegd en ben ik wel redelijk kapot. Even flink water drinken en een nieuw merk alcohol vrij bier geprobeerd. Wat bier betreft hou ik het wel op Erdinger.

Een warme douche was op zijn plek. Daarna zijn we nog even door gegaan richting Sauerland en in de maagdelijke sneeuw wandelen we heerlijk met de honden. Zo wordt het een mooie dag en wat mij betreft een afspraak om volgend jaar weer door de hallen heen te gaan rennen. Apekooien is gewoon leuk.

Categories: Wedstrijden | Tags: | Leave a comment

Een goede voorbereiding is het halve werk

Schoen KeuzeVoor de puinduinrun run had ik het redelijk uitgezocht. Een editie die door de organisatie was omgenoemd naar de SlushPuppy editie. Een flink pak sneeuw, een goeie bak regen, temperaturen rond het vriespunt.

Het was vooraf lastig te bepalen hoe het parcours er bij zou liggen. De trappen waren volledig sneeuw vrij en prima begaanbaar gemaakt met de hulp van 200 kilo strooi zout. De rest van het parcours, Slushpuppy.. Veel sneeuw, de ondergrond net ontdooid, een flinke blubbersneeuwtroep.

Met keus uit vijf verschillende soorten schoenen die ik mee had, kon het niet aan de schoenen liggen. Het bovenste paar was de overduidelijke winnaar. Deze Felldancers hebben over de hele zool van de schoen in totaal 32 noppen. Totaal ongeschikt voor de straat, maar in dit soort terrein een heerlijkheid. Na een uurtje lekker lopen was de oogst wel een paar half bevroren voeten. Het sneeuwwater met smeltwater in je schoenen maakt het onmogelijk om je voeten warm te houden. Maar een warm bad lost dat soort praktische problemen op.

 

Night Trail aanduiding

Voor de Petzl Night Trail maakte ik me niet heel erg zorgen. Hoe donker kan het nu helemaal zijn onder de rook van Rotterdam. Ik zie goed in het donker, dus met het strooilicht rondom een stad geen probleem.

Het was weekend dus de reistijd zou redelijk te voorspellen zijn. De eerste misrekening, de sneeuw zorgde er voor dat ik aan de late kant bij de start was.

Daar stond ook de leverancier van La Sportiva schoenen. een paar of 40 van de c-Lite klaar en toevallig ook in maat 44. De schoen zat meteen lekker en ik besloot er de wedstrijd mee te gaan lopen.

Op basis van de foto’s p[ de site maakte ik me niet zo druk over de route. Een mooi lampje, het enige wat je maar hoeft te doen is de lampjes volgen.

De eerste verassing was dat het geen lampjes zijn, maar reflectoren. En met een goede flitsers lijken het toch net lampjes.

Reflector 2

Aangezien ik net op tijd voor de start was, had ik ook nog niet de route in mijn Garmin geactiveerd. Dus dat probeerde ik dan maar onderweg. De combinatie op de route leggen en met een horloge rommelen bracht me prompt aan het dwalen. Het leuke moment was wel om met een loper of 20 over de plaatselijke golfbaan te dartelen.

Achter me merk ik wel dat sommige mensen een veel beter hoofdlampje hadden dan mijn speelgoedlampje. Naast het slechte lampje en een beslagen bril was de continue sneeuw lastig om iets te zien met het lampje.

Gelukkig loop al vrij snel op met iemand die een lampje geleend heeft van de organisatie. Een heel goed lampje. Na een kort gesprekje besluiten we samen op te lopen. Een goede combinatie want we lopen de route makkelijk (althans het vinden van de route gaat makkelijk) en het tempo is voor mij wat aan de hoge kant, maar alleen met een matig lampje zou toch ook een flinke uitdaging worden.

 

De schoenen worden door en door getest, Veel modder, flinke afdalingen, een heerlijke paar schoenen. veel grip, maar ook op asfalt lopen ze prima.

Vooraf had ik me niet echt druk gemaakt over de nacht. Lampjes, neuh die had ik niet echt nodig. Maar het was terplaatste toch aardig donker en in de kronkelige bospaden was het ook met de prima lamp van mijn tijdelijke loopmaatje het nog een aardig lastig om te lopen. Maar dit is ook wel trailrunning. Samenwerken om tot een resultaat te komen.

Het rondje was ook qua inspanning pittiger dan ik verwacht had. Niet alleen veel onverharde paden, maar vanaf de rust bij 12 kilometer meerdere manieren om een skihelling op en af te lopen.

De finish lag op een prima moment.Mijn favoriete bier (erdinger) stond klaar en na een douche heb ik met een smile mijn schoenen weer afgeleverd. Met een grote smile en zodra ik nieuwe schoenen nodig heb, dan worden het zeker deze schoenen.

Het was een leuke avond, ik had het parcours en duisternis behoorlijk onderschat. En het was erg leerzaam. Hopelijk mogen we volgend jaar op herhaling. Want wat was het een feestje.

Categories: Wedstrijden | Tags: , | Leave a comment