Een beter beeld is niet te krijgen dan door het kijken van dit filmpje (met het geluid).

Dit is een foto van onderweg, waar we net de gulp door zijn gelopen. Dit jaar was ik al zo slim om Donja los te laten. Die heeft bij riviertjes tegenwoordig eerst een fase van ik durf niet en als ik er dan eenmaal in sta, gaat ze lekker zwemmen en drinken. Als ze dan aan de riem zit, sta ik dus gewoon lekker een halve minuut in het water.

Bij de start had Wesley al een kort rondje mee gelopen. Het gaat, maar hij heeft er wel moeite mee. Lichamelijk dan, want geestelijk wil meneertje echt nog wel.

Onderweg heb ik gewoon lekker rustig gelopen. Ik had geen zin om weg te glijden en zo geblesseerd te raken. Het was op sommige stukken zelfs met trail schoenen niet te belopen. Naar beneden, dat ging wel lekker. gewoon de voeten in de skistand en glijden maar.

Aan de finish stond Nicole iets van te voren klaar met Wesley. Dat leverde een heel gelukkige hond en een mooie finish foto op. ( met dank aan Björn)

Donja mocht direct door naar de douches met 3,5 uur blubber aan haar buikje. Ik ging meteen door naar de stand van Erdiginer. Heerlijk twee glazen van weggedronken. Ik zou eigenlijk een kratje met de Roparun mee moeten nemen.

Wesley vindt normaal gesproken bier niet te versmaden, maar hij haalde zijn neus voor dit bier op. Zonder alcohol hoeft het niet van hem. De rest van de dag lag de oude man met een glimlach op zijn gezicht te dromen en in zijn slaap te galopperen en na te genieten van zijn “hardloopPrestatie” Zo makkelijk maak je een oude man gelukkig. 

1weer de; v(m) het zich weren, verdedigen: zich te ~ stellen; vroeg in de ~ zijn aan het werk

2weer het; o 1 toestand vd dampkring wat temperatuur, vochtigheid, luchtdruk, bewolking en wind betreft: ~ of geen ~ bij elke weersgesteldheid; mooi ~ spelen a) ondanks problemen doen alsof er niets aan de hand is; b) het er goed van nemen 2 de gevolgen vd invloed van temperatuur en vocht: het ~ zit in de spiegel de spiegelende laag is aangetast door vocht

3weer, we·der bw 1 terug: heen en ~ lopen; over en ~ wederzijds 2 opnieuw: ik zag haar ~

we·ren weerde, h geweerd 1 tegenhouden: iets vd televisie ~ niet toelaten op 2 zich ~ zich verdedigen 3 zich ~ zijn best doen

Weer. Een woord dat de afgelopen week me aardig heeft bezig gehouden. Afgelopen donderdag had ik bedacht om van mijn werk naar huis te gaan hardlopen. Een mooi stukje lopen van 25 kilometer.

Met hardlopen maak ik me meestal niet zo druk over het weer. Dus een snelle blik op de thermometer (nou ja een snelle blik op mijn favoriete site  http://www.weather.com) gaf aan dat het korte broeken weer zou zijn. Een snelle blik naar buiten deed me anders besluiten en ook het windjack ging mee. Een flink donkere lucht zou vast wel een buitje opleveren.

Gelukkig dat ik het bij me had . Direct de eerste kilometer al een flinke wind tegen. Gelukkig belde Nicole en bood aan me te halen. Dat scheelt flink als ik niet met flinke wind de Ellecomse dijk over hoef. Na een uur begin het te hozen. Meestal duurt een hoosbui kort, maar dit is een half uur lang. Ik loop gelukkig beschut voor de wind in de bossen, maar het is ineens flink koud. Ik ben heel erg blij met mijn langere broek en windjack. De koude slaat aardig op mijn been spieren en ik ben blij als ik er ben. De honden komen me tegemoet stuiven, zij zijn ook blij dat ik er ben.

Hoe anders gaat dat met fietsen. Het plan was om zaterdag de tulpenronde te gaan fietsen. De verschillende weer sites spreken elkaar tegen. En bij slechte weersvoorspellingen heb ik totaal geen zin om op de fiets te gaan zitten. Een buitje, daar stap ik inmiddels wel overheen, maar regen nee, geen zin in.

De voorspelling voor zaterdag was gewoon slecht. En als er dan op zondag in je achtertuin een mooi rondje is uitgezet, is dat ook aantrekkelijk. Maar ja het weer. Weather.com geeft regen aan, weerplaza niet. Buienradar om 7 uur geeft regen aan in het gebied waar je wilt gaan fietsen, om 8 uur is dat niet meer zo. Lastig. Uiteindelijk al mijn moed bij elkaar gepakt en het fietsje naar Zelhem gestuurd. En een heerlijk rondje gefietst. Natuurlijk zon was lekker erbij geweest, de laatste 20 km geen wind tegen heel prettig zijn geweest, maar meer dan 10 druppels regen heb ik niet gezien.

Voor Koninginnedag had ik een overmatige belangstelling voor de weersvoorspelling. Na een afwezigheid van 2 jaar stond de de Singelloop van Doesburg en Oranje weer als afsluiter van Koninginnedag op het programma. Bij mooi weer komen daar meer mensen op af, dan als het stroomt van de regen. De voorspellingen wisselen van dag tot dag. Er is geen peil op te trekken. Maar op de dag zelf, zon, zon, zon. Als ik in de middag ga trainen 22 graden. De drukkende warmte is bij de start van de singelloop verdreven door een frisse wind.

De singelloop was een succes. Weer. Zoals vanouds. Veel kinderen aan de start, een mooie groep senioren en veel enthousiaste mensen langs de kant om aan te moedigen. Een wedstrijd om volgend jaar weer groot in de agenda te zetten.

Alleen hoopt Donja dan dat ik iets minder hard loop. Want nu ging het haar net ietsjes te hard.

De weersvoorspellingen zijn slecht. De regen komt met bakken naar beneden. Ik moet eigenlijk nog mijn conditie in een maand goed aanscherpen voor de roparun die ik weer mag gaan lopen. Donja is ook al weer een tijdje mee geweest. Ik vindt het leuk om het loop evenement te sponsoren zodat daar ook genoeg mensen aan mee doen. De beslissing is gemaakt. ik ga lopen. Ik heb een enorme hekel aan het fietsen in de regen en de voorspellingen blijven slecht.

En zo gaan we naar de start. Wesley rent mee met het inlopen en is helemaal gelukkig. Donja mag de hele tijd mee. Chivas zal onderweg zo af en toe mee lopen. Ik ken het gebied hier aardig goed en heb wel een idee hoe er gelopen gaat worden. Als het lukt wil ik tien rondjes maken, dan heb ik een mooie duur training gehad.

Na de opening gaan de fietsers zoveel mogelijk keren op en af de Posbank. Wij gaan de Posbank zelf op. Het zonnetje schijnt, ik had kunnen gaan fietsen. Maar Donja is helemaal gelukkig. Het eerste rondje loopt iets anders dan ik dacht, maar het is erg leuk om een stukje parallel te lopen met de fietsers. Het parcours is best pittig als je de heuveltjes. Bij de finish staat lekkere muziek aan, wat je de laatste 500 meter als loper ook al hoort. Dan ga je links het parcours op en wordt je vergezeld door het geluid van de vogels. In de zon. Geen regen te bekennen. In de buurt van de fietsers het vertrouwde geluid van remmen en derailleurs. De eerste rondes nog veel aanmoedigingen van de fietsers voor de lopers, maar dat wordt met het verstrijken van de tijd minder. De fietsers beginnen het ook te merken dat best vermoeiend is.

Chivas mag in rondje drie mee en hij heeft er zin in. Donja staat al in de diesel stand, maar Chivas wil nog spelen met Donja tijdens het lopen. Ik begin het klimmen en vooral het dalen al aardig te voelen. Een paar mooie blaren ga ik er zeker aan overhouden. Ik begin al aardig te twijfelen of ik de tien rondjes ga halen. Rondje vier is voor Chivas weer uitpuffen en in rondje vijf komen Donja en ik de complete schaapskudde tegen. Dat maakt het nog leuker. De lammeren zijn allemaal wat groter, durven al een beetje bij Mama weg. Maar een hond en hardlopers, dat is toch wel eng. Gauw terug naar Mama. In rondje zes wordt ik echt moe.

Rondje zeven. Chivas gaat weer mee, maar echt tempo zit er bij hem ook niet meer in. Ik wordt moe en merk dat ik fouten ga maken. In dit terrein moet je opletten, je blijft zo haken achter iets of maakt een misstap bij het afdalen van de vele trappen. Ik weet dat Wesley me staat op te wachten voor de laatste tweehonderd meter en ik besluit dat het mooi is geweest. Bijna 20 kilometer in dit terrein, is best aardig. Natuurlijk had ik kunnen gaan fietsen, want er is geen druppel gevallen. Maar ik heb heerlijk gelopen.

Hier onder een kort beeldverslag wat ook op tv Gelderland is geweest. Donja loopt de trap duidelijk makkelijker op dan ik.

Het is hier al even een tijdje stil. Natuurlijk is de lente al even aan de gang. Maar een flinke griep heeft me meer binnen gehouden dan ik zelf zou hebben gewild. Ach rustig aan fietsen in maart in korte broek is geen straf, maar hardlopen is op dit moment een stuk minder. Op paaszondag was het mooi weer in het oosten des lands. Koud, maar met een mooi zonnetje heerlijk om de Veluwezoom over te banjeren.

Een hardlooptochtje die deze mooie lentebeelden opleverde. Een tochtje dat einidige op het Rozendaalsche veld, een groot honden losloopgebied. Nicole wachtte me daar op met Chivas en Wesley. Beide hebben ze belangrijk werk te doen tijdens het wachten. Chivas scant de hele omgeving om de wacht te houden.

Wesley is een altijd betrouwbaar radiobaken. Zijn geblaf zorgt ervoor dat eerst Donja en dan ik horen waar ze zijn en waar we elkaar weer ontmoeten om het laatste stukje met zijn allen naar de auto te hobbelen.

Heerlijk weer die lente, alle begint langzaam weer te groeien. En wie wordt er nu niet vrolijk van rennende lammetjes.

In de voorbereiding had ik de nodige twijfel om bij de Trail by the Sea te gaan starten. Een afstand van 33 kilometer is op dit moment eigenlijk iets te ver. Ook de omschrijving deed vermoeden dat het geen makkelijk parcours zou zijn. Veel zand en paadjes met namen als Dodemanspad. Aan de andere kant, het zou ongeveer drie uur genieten worden om door een mooi natuurgebied heen te banjeren.

Ik besloot de gok te nemen en eens te kijken hoever ik zou komen. De eerste kilometer samen met Wesley en daarna verder met Donja de rest van de tocht.

Omdat ik start met Wesley is Donja samen met Chivas en Nicole vast vooruit gegaan om me na een kilometer op te vangen en van hond te wisselen. Welsey heeft de dag van zijn leven, aandacht van heel veel aandacht van mensen en hardlopen. Mentaal weet hij zeker dat hij de 33 kilometer wel gaat halen, maar als ik bij de hondwissel ben aangekomen doet hij zijn bijnaam van Kapitein Blaauwtong weer eer aan. Donja staat inmiddels als een half uur te stuiteren en gaat er de eerste kilometers als een dolle tegenaan. Ik heb mijn handen vol aan haar enthousiasme.

Na de eerste kilometers strand gaan we de duinen in, het strand weer op en af en een paadje af wat net achter de eerste duinenrij ligt. Het valt me niet tegen. Bij een kilometer of 11 is er een drinkpost en zit Nicole met de twee mannen te wachten. Ik roep nog heel enthousiast dat het meevalt en ga vol goede moed verder. Tot en met kilometer 25 bestaat het parcours uit heuvels heel veel zand, bosgrond met heuvels, heuvels met zand en nog meer zand. En dan wel zand van het hele mulle soort. Het is bijzonder mooi om te zien, ik kan niet anders zeggen. In de bossen zijn het de eerste vogels die het lente gevoel proberen over te brengen.

Direct na mijn ontmoeting met Nicole blijkt het Dodemanspad te liggen. Niets te veel gezegd. Op en af door mulle duinen. Ik maak het me makkelijk en laat Donja los. En die huppelt door het zand alsof het asfalt is. Ik niet, het is een sloper. Slechts twee kilometer, maar voldoende om er aardig in te hakken.

Het beeld gedurende twee kilometer. Mooi, maar slopend

Na deze twee kilometers was het bosgebied aan de beurt. Mooi bos, met dit soort fraaie heuveltjes. Donja huppelt van voor naar achter en blijft vaak vlak achter mijn  voorganger lopen. Ze kijkt eens achterom waar ik blijf holt weer terug en uiteindelijk wacht ze me steeds weer op.

Bij de verzorging rond de 20 kilometer neem ik even mijn tijd. Zeer tegen de zin van Donja die tot grote hilariteit zo af en toe met haar pootjes tegen mijn kuit aan tik of ik weer even wil opschieten. Madam wil lopen.

Gelukkig hebben we nog ruim 10 kilometer te gaan. Althans daar ging ik vanuit. Het parcours wordt gemakkelijker, dat wel, maar het licht is reeds uitgegaan en ik probeer door te lopen, maar ik ben moe. Het blijft mooi, in geniet van de wat hardere paden en als ik 32 kilometer zie staan, denk ik nog 1 te gaan. Helaas, er is nog een trap gevonden en de wedstrijd blijkt toch richting de 35 kilometer  te zijn gegaan. Om het af te leren, de laatste kilometer over een mul zand. Ik ga wandelen, ik ben echt op. Om mij heen gaan de mensen hardlopen nauwelijks sneller dan ik als wandelaar.

Donja stuitert nog even na en vlak voor de finish pik Wesley nog even op en gaan we gedrieën over de finish. Donja een beetje moe, ik gesloopt, Wesley moe maar gelukkig. Ik ben vier uur onderweg geweest en was er halverwege al achter dat ik niet genoeg getraind was om deze trail makkelijk te kunnen lopen.

De route was heel erg mooi en de moeite van het lopen waard. Maar na vijfentwintig kilometer was het voor mij wel genoeg geweest, maar het was een van de mooiste en zwaarste loopervaringen die ik heb gehad.

Het is altijd prettig als mensen de zelfde plannen hebben als je zelf ook hebt en je een stapje voor zijn. Dan kan je namelijk mee liften en er samen een succes van maken. Ik was dan ook blij verrast toen op DoesburgDirect.nl een berichtje stond over de Hanze Runners Doesburg.Vorige week heb ik voor het eerst meegelopen en dat gaat zeker vaker gebeuren. De Hanzerunners schuiven ook aan bij de Singelloop.

Jaren lang was op 30 april een van de hoogtepunten Koninginnedag viering de Singelloop. Samen met de vereniging Doesburg & Oranje hebben we het voor elkaar dat de singelloop terug is op 30 april.

Het liefst zou ik ook meteen het derde doel willen realiseren, namelijk eens startersgroep die kan starten met hardlopen en dan als beloning van een aantal maanden leren hardlopen mee kan doen met de Singelloop. Maar als ik dat nu zou doen is dat net iets te veel hooi op de vork nemen.

Gelukkig hoef ik niet alles alleen te doen. Vanuit de atletiekunie zijn er op diverse plaatsen Start2Run trainingen. Speciaal bedoelt voor beginnende lopers. Hier is neen complete lijst te vinden van deze trainingen in de omgeving van doesburg. Misschien dat ze iets te laat beginnen voor de singelloop.

Maar je kan ook net te laat zijn. Afgelopen woensdag is Feikje Breimer begonnen met hardlooptraingen voor starters in Hengelo (gld). Feikje doet dit al jaren, en zo is ook mijn zus begonnen met hardlopen. De appeltaart na afloop is beroemd. Het zal geen probleem zijn om hier nog aan te sluiten, en dan ben je zeker op tijd voor de Singelloop. Meer info kun je hier vinden.

Zelf vindt ik het grootste voordeel van hardlopen dat je het kan doen op ieder moment dat jou uitkomt en lekker vanuit huis starten. Als beginnende loper is het zeker beter om je bij ervarener mensen aan te sluiten, maar dat moet dan maar net lukken.

In België hebben ze dat probleem opgelost. Evy Gruyaert is daar een radio presentatrice en had op Vlaanderen Sportland. Op muziek en begeleid door een prettige stem wordt je stap voor stap begeleid in een hardloopprogramma waarmee je in 10 weken 5 kilometer kan hardlopen. En dat is precies op tijd voor de singelloop.

Veel lopers die ik ken zijn met Evy begonnen met hardlopen. Het is gewoon leuk, het is motiverend, de muziek is goed en de stem is heel prettig om te horen.

Je kunt op internet op legio plaatsen dit ophalen. Zoeken op Start2Run en Evy Gruyaert help je aan honderden links.

Maar na lang zoeken ben ik zelfs een originele locatie tegengekomen waar je het legaal kan ophalen.

Voor minder dan 13 euro kun je het bij keep-running.be ophalen en kun je langs de wegen van Doesburg je eerste stappen op weg naar de singelloop zetten. Velen gingen je voor en lopen nu nog steeds met plezier. Vaak hoor je tijdens het lopen de verhalen van mensen die met Evy begonnen zijn.

Gij zij goed bezig  zijn toch gevleugelde woorden geworden onder hardlopers.

Voor mij was het 22 kilometer lang genieten. De camera mee en de meest normale dingen worden ineens wonderschoon.

Je kan er uren over praten, maar de de beelden spreken voor zich.

Genieten.

Het leek me een prima idee om mijn laatste week in loondienst door te brengen in een bungalow op Texel. In de winter is er nog steeds van alles te doen op het eiland, terwijl er niet zoveel mensen als normaal op het eiland zijn.

Wat ik niet wist is dat een een flink aantal wandel paden open zijn tussen september en maart, die normaal gesloten zijn vanwege de broedende vogels

Tijd genoeg om,al wandelend en hardlopend het eiland te verkennen. Het weer viel mee dus een prima week.

Aangezien we bijna op het noordelijkste punt van het eiland zitten heb ik de mogelijkheid om vanaf de noordzijde de slufter in te lopen. Donja was gezellig mee. De ondergrond was aardig zompig en het uitzicht was mooi. De zon schijnt lekker, er is niet al te veel wind en het is een weldadige stilte om me heen. Het plan is om via een pad achter de duinen helemaal naar de slufter te gaan lopen en dan via het strand terug.

Het plan wordt in de war gestuurd als ik een bochtje om ga. Donja die normaal niet echt reageert op wild gaat uit haar dak

Om de hoek ligt een zeehondje. Daar had ik even niet op gerekend. En uitgerekend nu heb ik dus geen telefoon meegenomen. Normaal al niet slim, maar nu zou ik graag willen bellen.

Het is wel duidelijk dat deze zeehond in de problemen zit. De slufter is natuurlijk een soort zeearm, maar deze zeehond heeft ergens op weg naar de uitgang de foute keus gemaakt en is nu in het duingebied ingegaan. Het laatste stuk is een fuik met steeds hoger wordende duinen. De ontmoeting zeehond vs landhond loopt verder goed. Landhond piept opgewonden naar Zeehond. Zeehond kijkt en besluit de landhond straal te negeren en kruipt verder. Na even goed gekeken te hebben besluit ik verder te lopen in de hoop iemand te treffen die wel een telefoon heeft.

Niemand te zien, en ik bedenk me nu dat een telefoon slim was geweest voor als ik zelf iets had opgelopen. Eenmaal terug op het park, bel ik ecomare en na overleg (het was bijna donker) ga ik de dag erop met de jonkies nogmaals die wandeling maken, ditmaal met telefoon om te kijken of er nog een zeehond te vinden is. De zeehond ligt inmiddels nog wat verderop in de vallei en kan geen kant meer op. Omdat het voedertijd is bij ecomare hoef ik niet te wachten, omdat ze pas over een paar uur komen.

De jonkies gaan even lekker los op het strand en ook de oude baas  vindt het een prima plan om het halve strand over te rennen als hij me in de verte ziet. Hoe zo oud, hij kan alles nog. Wesley is stiekem best wel oud, Soms ligt hij gewoon stil even uit te rusten zonder te blaffen. Das bijzonder voor hem. Zijn bijnaam is niet voor niets Radio lawaaipapagaai.

Net als we in de auto willen stappen komt ook de auto van Ecomare aan. Ik meld me even en het is handig als ik even mee ga, omdat ik precies weet waar de zeehond zit. Nicole kan ook mee en kan zo in een stoere 4 wheel drive plekken zien waar ze normaal nooit zal komen. Het pad wat we bereiden is een wandelpad en aardig hobbelig als je er met een auto overheen gaat. De modder op de auto is vers aangebracht.

De zeehond zit nog op dezelfde plek. En hoe vang je nu een zeehond, Heel simpel je gooit er een plastic kist om een, deksel er onder en omkeren maar. De zeehond in kwestie was nog aardig alert, maar de vangst ging snel.

De zeehond was niet heel fotogeniek van dichtbij. Zo rustig op afstand, een camera in zijn kist dat vondt ze niet een heel goed plan. Om stress te vermijden werd ze snel ingeladen en de rit terug door de slufter kon beginnen.

Vers gevangen zeehond in kist.

Als we de volgende dag op ziekenbezoek gaan in Ecomare blijkt deze dame het redelijk te maken. Wel flink afgevallen door weinig eten, maar met wat bijvoederen kan ze in het voorjaar weer lekker in de zee buiten spelen. Zeker als je het met de andere opvang zeehondjes vergelijkt is het een levendig typetje. De naam die ze van ons gekregen heeft is karuna. Dat was ons eerste paard, Oersterk, vreselijk eigenwijs en super levenslustig. Met dat als naam moet het goed komen met deze dame.

De rest van Texel? De beelden zeggen meer dan woorden.

Dit jaar was de familie inbreng nog groter. Mijn nicht (van mijn oudste zus) en neef (van de mijn jongste zus) lopen dit jaar mee. Ik kan natuurlijk niet achterblijven en zo heb ik me weer ingeschreven.

Dit jaar heb ik me iets voorbereid en kan me nog goed herinneren dat ik zo hier en daar wat trappen tegen zou komen. Het parcours is te druk om meteen met Donja op pad te kunnen gaan. Donja wandelt met mijn jongste zus naar de start. Als goed voornemen ga ik eens warmlopen en na de start pak ik het aan als een start bij een cross. Dus zo snel mogelijk voorin gaan lopen zodat je op de smalle paadjes niet heel erg wordt opgehouden door je voorgangers.

De trappen zijn nog even hoog als vorig jaar, maar op de bergrug staat een venijnige wind tegen. Gelukkig is het wel droog en het parcours is niet eens zo heel erg modderig. Na rondje een gaat het windjack uit en ik probeer langs de kant iemand te vinden die het van wil aannemen.

Net bij rondje 2 staat mijn nichtje en zij kan gelukkig mijn toegeworpen windjack vangen. Net nadat ik de bocht voor mijn laatste rondje omga komt de winnaar alweer langs. Tijdens het laatste rondje kom ik mijn jongste zus tegen die daar met Donja staat. In het tweede rondje stond ze er al, maar ik had haar toen gemist. Donja helemaal gelukkig, die mag mee. En ze gaat hard. Heel erg hard.

Helaas voor Donja is het nog maar 1,5 kilometer naar de finish. Er zit een klein verschil in fitheid tussen baas en hond op deze foto. Aan de finish blijk ik binnen 53 minuten en 28 seconden rond te zijn gegaan. Duidelijk sneller dan vorig jaar.

Ik loop rustig terug en kom mijn neef tegen. Ook hij heeft een hond mee gekregen en ik roep delia ook maar eens even. Tot het moment dat delia bij mij staat gaat het hard, daarna wil ze niet meer met Jonathan mee. Dus onderweg om mijn zus tegemoet te lopen heb ik ineens twee dames bij me. Donja moet natuurlijk eerst even duidelijk maken dat ze het niet wil, maar uiteindelijk lopen de dames samen rustig mee. Ik loop samen met mijn zus naar de finish en als ik bij een smal bruggetje even moet inhouden mogen de dames even sprinten om mijn zus weer in te halen.

Na afloop van het loopfestijn komen we nog even bij elkaar voor een stamppot buffet. Het is erg gaaf om dit soort dingen te doen met je familie.

Volgend jaar hoop ik er weer bij te zijn. Volgend jaar is het laatste jaar dat de Alex Wiegmink memorial is. Als die nog moet doorgaan betekent het dat de moord op Alex Wiegmink niet is opgelost. En dan loop ik op de Veluwezoom. Als ik de puinduinrun 2013 kan lopen, dan zou de moord zijn opgelost. Dus laten we daar maar op hopen 

Had ik in de pauze kunnen lopen had ik alleen de wind gehad, maar er moesten een paar dingen af dus het werd iets later. Het hoost. Altijd van die moment dat je twijfelt zal ik wel gaan lopen. Als je eenmaal buiten bent, dan maakt het niet zoveel meer uit, maar zelfs ik heb altijd wel wat weerstand om de stromende giet in te gaan.

In de wetenschap, of misschien wel de hoop, dat als ik eenmaal onderweg ben het toch weer leuk wordt ga ik naar buiten en gooi mijn kop in de wind. Richting de heide die tussen Hilversum en Laren ligt. Er zijn weinig mensen op het fietspad en eenmaal in het open veld, striemt de regen in mijn gezicht. De wind heeft vrij spel en ik besluit mee te spelen. In het begin probeer ik nog wel de plassen te ontwijken, maar als eenmaal alles doorweekt is maakt het ook niet heel veel meer uit of je zo af en toe een plas mee pakt of niet.

De aarde en water zijn een verbintenis met elkaar aangegaan met een schitterende modderpoel tot gevolg. Op de terugweg is de wind mijn vriend. Ik vlieg over de paden en plassen ontwijken is geen onderdeel meer van mijn spel. Het wordt hoe meer plassen hoe meer plezier.

Ik loop op water, want mijn schoenen zijn doorweekt. Pak ik op de heenweg nog het voetpad, terug pak ik de laatste kilometer het paardenpad wat er parallel aan loopt. Veel van het gevallen water heeft zich daar opgehoopt en op sommige punten modder ik enkel diep door de plassen heen.

De drie elementen Aarde, Lucht en Water zijn voldoende aanwezig. Ik besluit dat ik het Vuur uit mijzelf heb laten komen. Vier elementen, verbonden tot een heerlijke training.

Druipend kom ik terug op kantoor. Een warme douche en een intens gelukgevoel is mijn beloning.